Sounion, Attika Greece

Sounion, originally uploaded by maksid.

The ancient Greek temple of Poseidon in cape Sounion, under the Big Dipper


Παντούμ
Γ.Σεφερης!!!!

Τ᾿ ἀστέρια κρατοῦν ἕναν κόσμο δικό τους
στὸ πέλαγο σέρνουν φωτιὲς τὰ καράβια
ψυχή μου λυτρώσου ἀπ᾿ τὸν κρίκο τοῦ σκότους
πικρή, φλογισμένη ποὺ δέεσαι μὲ εὐλάβεια.

Στὸ πέλαγο σέρνουν φωτιὲς τὰ καράβια
ἡ νύχτα στενεύει καὶ στέκει σὰν ξένη
πικρή, φλογισμένη ποὺ δέεσαι μὲ εὐλάβεια
ψυχή μου γνωρίζεις ποιὸς νόμος σὲ δένει.

Ἡ νύχτα στενεύει καὶ στέκει σὰν ξένη
στὸ μαῦρο μετάξι τὰ φῶτα ἔχουν σβήσει
ψυχή μου γνωρίζεις ποιὸς νόμος σὲ δένει
καὶ τί θὰ σοῦ μείνει καὶ τί θὰ σ᾿ ἀφήσει.

Στὸ μαῦρο μετάξι τὰ φῶτα ἔχουν σβήσει
ἀκούγουνται μόνο τοῦ χρόνου τὰ σεῖστρα
καὶ τί θὰ σοῦ μείνει καὶ τί θὰ σ᾿ ἀφήσει
ἂν τύχει κι ἀστράψει βουβὴ πολεμίστρα.

Ἀκούγονται μόνο τοῦ χρόνου τὰ σεῖστρα
μετάλλινη στήλη στοῦ πόνου τὴν ἄκρη
ἂν τύχει κι ἀστράψει ἡ βουβὴ πολεμίστρα
οὔτε ὄνειρο θά ῾βρεις νὰ δώσει ἕνα δάκρυ.

Μετάλλινη στήλη στοῦ πόνου τὴν ἄκρη
ψηλώνει ἡ στιγμὴ σὰ μετέωρο λεπίδι
οὔτε ὄνειρο θά ῾βρεις νὰ δώσει ἕνα δάκρυ
στὸ πλῆθος σου τὸ ἄυλο ποὺ σφίγγει σὰ φίδι.

Ψηλώνει ἡ στιγμὴ σὰ μετέωρο λεπίδι
σὰν τί νὰ προσμένει νὰ πέσει ἡ γαλήνη;
στὸ πλῆθος σου τὸ ἄϋλο ποὺ σφίγγει σὰν φίδι
δὲν εἶναι ὁ οὐρανὸς μηδὲ ἀγγέλου εὐφροσύνη.

Σὰν τί νὰ προσμένει νὰ πέσει ἡ γαλήνη;
Σ᾿ ἀνθρώπους κλειστοὺς ποὺ μετροῦν τὸν καημό τους
δὲν εἶναι οὐρανὸς μηδὲ ἀγγέλου εὐφροσύνη
τ᾿ ἀστέρια κρατοῦν ἕναν κόσμο δικό τους.

Πεθυμια ταξιδιου ...οραμα αλλαγης ...πορεια μπροστα!

Sofia Strezou 

Πεθυμιά ταξιδιού
Να ταξιδεύεις επιθυμούσες
σαν εκδρομή να κατακτoύσες
τα μονοπάτια του νου
να καταλάμβανες τη σκέψη
σαν με ζεστό πηλό να έπλαθες
για να υπερασπιζόσουν το μοίρασμα
ανατέλοντας πίσω από υγρά μάτια.
Ερχόσουν δίπλα μου
στην ατέρμονη αναχώρηση
εκεί που ακόμα δεν έχουμε πάει
να κολυμπάγαμε
στα βαθιά του ονείρου.
Για ν' ακουμπήσω κι εγώ
στη δική σου θάλασσα
παρακάμπτοντας την αδυναμία μου
να χαθώ σε ερυθρά απογεύματα
ν' αγγίζω ζεστές μέρες στο σώμα σου
κι ύστερα με δάκρυα
να σβήνω καιόμενους βάτους
θερίζοντας γλυκά
τα στάχυα της νιό...

"A journey of a thousand miles must begin with a single step." -- Lao Tzu
Copyright © Demetrios the Traveler






travel

Sunset Cruise on a Traveller Ship

Sunset Cruise on a Pirate Ship - Week #6, originally uploaded by h_evangelista.

Περατάρης,ταξιδευτής

Η νύχτα πάλι σε βρίσκει
να ζωγραφίζεις στον ύπνο σου
ήλιους που ξέχασες
κι αυτοί πάγωσαν
κι ούτε ένα φιλί - ένα χάδι
να ζεστάνουν
την ανάμνηση που χαμήλωνε
ως τα δάχτυλα
βυθίστηκαν στα υπόγεια της μνήμης
στο τέρμα αναπάντεχων στιγμών
που έζησες περατάρης ,ταξιδευτής
ανάμεσα σε γκρεμούς
κι άβατους δρόμους
άπληστα πόντο-πόντο
σμίλευαν την ψυχή με φως
κι αέναη κίνηση
σε μια άδεια θάλασσα
που θέλησες να την πιείς.

Σοφια Στρεζου

http://sofiastrezou.blogspot.com/

"A journey of a thousand miles must begin with a single step." -- Lao Tzu
Copyright © Demetrios the Traveler






travel

Happy Valentine's Day

Amor
Amor
Amor
Nacio de ti
Nacio de mi
De la esperanza
Amor
Amor
Amor
Nacio de Dios
Para los dos
Nacio del alma

Sentir que tus besos anidaron en mi

Igual que palomas mensajeras de luz
Saber que mis besos se quedaron en ti

Haciendo en tus labios la senal de la cruz

Amor
Amor
Amor
Nacio de ti
Nacio de mi
De la esperanza
Sentir que tus besos anidaron en mi

Amor
Amor
Amor
Nacio de ti
Nacio de mi
De le esperanza

"A journey of a thousand miles must begin with a single step." -- Lao Tzu
Copyright © Demetrios the Traveler

travel

SOUTHERN CROSS a poem by Niko Kavadias ...αφιερωμα στον Νικο Καββαδια

Stavros Tou Notou
by Niko Kavadias

In the nor-wester the waves boiled;
we were both bent over the map.
You turned and told me how in March
you'd be in other latitudes.

A Chinese tatoo drawn on your chest;
however you burn it, it won't come off.
They said that you had loved her once
in a sudden fit of blackest fever.

Keeping watch by a barren cape
and the Southern Cross behind the braces.
You're holding coral worry-beads
and chewing bitter coffee beans.

I took a line on Alpha Centaurus
with the azimuth compass one night at sea.
You told me in a deathly voice:
"Beware of the stars of Southern skies".

Another time from that same sky
you took lessosn for three whole months
with the captain's mulatto girl
in how to navigate at night.

In some shopin Nosy Be
you bought the knife - two shillings it cost -
right on the equator, exactly at noon;
it glittered like a lighthouse beam.

Down on the shores of Africa
for some years now you've been asleep.
You don't remember the lighthouse now
or the delicious Sunday sweet.


Crosby, Stills & Nash - Southern Cross

"A journey of a thousand miles must begin with a single step." -- Lao Tzu
Copyright © Demetrios the Traveler






travel

Iceland, Moonlight Shadow ...Ισλανδία, σκιές του φεγγαριού

Moonlight Shadow, originally uploaded by visiticeland@hotmail.com.

The last that ever she saw him,
Carried away by a moonlight shadow.
He passed on worried and warning,
Carried away by a moonlight shadow.
Lost in a river that Saturday night,
Far away on the other side.
He was caught in the middle of a desperate fight
And she couldn't find how to push through.

The trees that whisper in the evening,
Carried away by a moonlight shadow.
Sing a song of sorrow and grieving,
Carried away by a moonlight shadow.
All she saw was a silhouette of a gun,
Far away on the other side.
He was shot six times by a man on the run
And she couldn't find how to push through.

I stay, I pray
See you in heaven far away.
I stay, I pray
See you in heaven one day.

Four a.m. in the morning,
Carried away by a moonlight shadow.
I watched your vision forming,
Carried away by a moonlight shadow.
Stars move slowly in a silvery night,
Far away on the other side.
Will you come to talk to me this night,
But she couldn't find how to push through.

Far away on the other side.

Caught in the middle of a hundred and five.
The night was heavy and the air was alive,
But she couldn't find how to push through.

Carried away by a moonlight shadow.
Carried away by a moonlight shadow.
Far away on the other side.
But she couldn't find how to push through.

Among the Rocks ...αγροικια, αναμεσα στα βραχια

Among the Rocks
by Robert Browning


Oh, good gigantic smile o’ the brown old earth,
This autumn morning! How he sets his bones
To bask i’ the sun, and thrusts out knees and feet
For the ripple to run over in its mirth;
Listening the while, where on the heap of stones
The white breast of the sea-lark twitters sweet.

That is the doctrine, simple, ancient, true;
Such is life’s trial, as old earth smiles and knows.
If you loved only what were worth your love,
Love were clear gain, and wholly well for you:
Make the low nature better by your throes!
Give earth yourself, go up for gain above!



"A journey of a thousand miles must begin with a single step." -- Lao Tzu
Copyright © Demetrios the Traveler

Venice an abstract ...αιωνια Βενετια

"Eternal Venice sinking by degrees
Into the very water that she lights;"
Edgar Bowers (b. 1924), U.S. poet. 
The Stoic: for Laura von Courten (l. 19-20).




"A journey of a thousand miles must begin with a single step." -- Lao Tzu
Copyright © Demetrios the Traveler

Cyprus, Leaf of Gold and Green ... Κύπρος, Χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγο

Mikis Theodorakis & Giorgos Dalaras

Composed by Mikis Theodorakis,
poetry by Leonidas Malenis for CyBC's documentary "To Nisi Tis Afroditis"
(The Island of Aphrodite) in 1964.

The leaf of gold and green in the song is not by chance.
There is a species of oak that grows only in Cyprus.
One side of the leaf is gold and the other is green.
The "Golden Oak" is the national tree of Cyprus.

 ΧΡΥΣΟΠΡΑΣΙΝΟ ΦΥΛΛΟ

Πρώτη εκτέλεση: Γρηγόρης Μπιθικώτσης

Γη της λεμονιάς, της ελιάς
γη της αγκαλιάς, της χαράς
γη του πεύκου, του κυπαρισσιού
των παλικαριών και της αγάπης

Χρυσοπράσινο φύλλο
ριγμένο στο πέλαγο.

Γη του ξεραμένου λιβαδιού
γη της πικραμένης Παναγιάς
γη του λίβα, τ' άδικου χαμού
τ' άγριου καιρού, των ηφαιστείων

Χρυσοπράσινο φύλλο
ριγμένο στο πέλαγο.

Γη των κοριτσιών που γελούν
γη των αγοριών που μεθούν
γη του μύρου, του χαιρετισμού
Κύπρος της αγάπης και του ονείρου Χρυσοπράσινο φύλλο
ριγμένο στο πέλαγο.


"A journey of a thousand miles must begin with a single step." -- Lao Tzu
Copyright © Demetrios the Traveler

Full moon a year ago

Rolling Christmas, originally uploaded by ! . angie_real © Angela Lobefaro . !.

Winter Moon

The shaded moon glimmers down,
Playing hide-and-seek among the clouds and stars
In a frigid stillness that we can scent.
A clear crispness with a bite as sharp as any fang.
Shadows flicker and play in a nocturnal dance of glee,
Of celebration.
This is the world Starkly.
The run, the chase, death,
Life,
Joy and sorrow and you and I, and the light against the snow,
The distraction of shadows.
This is the world forgotten.
As far from skyscrapers and airplanes and nicotine and god and satan
As a half-glimpsed dream.
We turn and lope, shoulder to shoulder,
And become shadow, dream,
Forgotten.

Mexican X-mas ..Χριστούγεννα στο Μεξικό

A New Mexican Christmas
By Kathy Armijo


Nativity scenes decorate people’s yards
Christmas lights adorn houses of every style
All in anticipation of the Holy Night
To celebrate the birth of the holy child

As tamales, posole, and homemade bread are prepared
Filling our thoughts of the Christmas s p r e a d
Mom’s pastelitos and biscochitos are the best
When they taste like hers, you’ve passed the test

Las Posadas are a re-enactment of THAT night
People going from house to house seeking shelter
Hoping to find a place for Mary to give birth
Ending at the designated house, finding shelter and mirth

Christmas Eve has its own custom
Houses silhouetted with luminarias
The City has a tour of the best-lighted homes
Even the cemeteries are framed with candlelight

With all this wonderful lighting
It is an invitation for the Baby
To make His way to our abode
To meet with Him, here, at this crossroad

A New Mexican Christmas
I am so glad I live here
Everywhere you go, you hear
Feliz Navidad! And revel in heartfelt good cheer.

Note: Christmas Eve in New Mexico is a very special night. It is steeped in tradition. No other image symbolizes the season better than the flickering lights from the brown paper bags called luminarias or farolitos, which line the walkways and outline buildings and houses throughout the state. They are only lit on December 24th and in many areas, such as the Old Town area here in Albuquerque, electric lights are turned off, motorized traffic is restricted, and people bundle up and stroll the areas and let the luminarias and carolers weave their spell. Even the cemeteries take on this wonderful tradition.



"A journey of a thousand miles must begin with a single step." -- Lao Tzu
Copyright © Demetrios the Traveler

Halloween special 2 ....THE GHOST OF GOSHEN

Through Goshen Hollow, where hemlocks grow,
Where rushing rills, with flash and flow,
Are over the rough rocks falling;
Where fox, where bear, and catamount hide,
In holes and dens In the mountain side,
A Circuit-preacher once used to ride,
And his name was Rufus Rawling.

He was set in his ways and what was strange,
If you argued with him he would not change,
One could get nothing through him.
Solemn and slow In style was he,
Slender and slim as a tamarack tree,
And always ready to disagree
With every one that knew him.

One night he saddled his sorrel mare,
And started over to Ripton, where
He had promised to do some preaching.
Away he cantered over the hill,
Past the schoolhouse at Capen's mill;
The moon was down and the place was still,
Save the sound of a night-hawk screeching.

At last he came to a deep ravine,
He felt a kind of queer, and mean
Sensation stealing o'er him.
Old Sorrel began to travel slow,
Then gave a snort and refused to go;
The parson chucked, and he holloa'd "whoa,"
And wondered what was before him.

Then suddenly he seemed to hear
A gurgling groan so very near,
It scattered his senses nearly.
"Go 'ome, go'ome," It loudly cried,
"Go 'ome," re-echoed the mountain side,
"Go 'ome," away In the distance died-
He wished he was home sincerely.

And then before his startled sight,
A light flashed out upon the night
That seemed to "beat all creation."
Then through the bushes a figure stole,
With eyes of fire and lips of coal,
That froze his blood and shook his soul
With horror and consternation.

He lost his sermon, he dropped his book,
His hair stood up, and his saddle shook
Like a sawmill under motion
.No cry he uttered, no word he said,
But, suddenly turning Sorrel's head,
Away and out of the woods he fled
As fast as he could for Goshen.

The ghost he saw and the rattling bones
Were a pumpkin, a gourd, and some gravel stones,
That gave him all that glory;
But ne'er again up that mountain side,
In the light would Rufus Rawling ride,
And many a time I've laughed till I cried
To hear him tell the story

"A journey of a thousand miles must begin with a single step." -- Lao Tzu
Copyright © Demetrios the Traveler

ΤΟ ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ ΤΗΣ ΕΥΔΟΚΙΑΣ - EVDOKIAS' ZEIMPEKIKO

"A journey of a thousand miles must begin with a single step." -- Lao Tzu
Copyright © Demetrios the Traveler

AUTUMN LEAVES ...ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΑ ΦΥΛΛΑ........

Φθινοπωρινά φύλλα

Γυρεύω τα φθινοπωρινά σου φύλλα,

μαύρα, κίτρινα, σταχτιά,

κρυμμένα σε κάποιο κλειδωμένο σεντούκι,

τυλιγμένα στις τριμμένες φλοκάτες,

απορημένα στον ίσκιο της αναχώρησης.

Τα γυρεύω μέρες τώρα, μα δεν τα βρίσκω,

από σελίδα σε σελίδατα φθινοπωρινά σου φύλλα.

Χρυσό, χαλκό και σύνεση,

νότες που ταιριάζουν στην μπακιρένια όψη σου

αλλά καμώνονται πως δε σε είδαν.

Σε σκεπάζει το δάκρυ του σύννεφου

που ίχνος δεν αφήνει στο χώμα.

Κι όλο γυρεύω με μια χήρα ελπίδα

από πληγή σε πληγή

τα φθινοπωρινά σου φύλλα.
Λίγες σταφίδες θα σε φιλέψω,

από αυτές που μαδάει ο άνεμος,

μαύρες, κίτρινες, σταχτιές.

Κι ίσως έτσι κερδίσω το προνόμιο,

λίγο πριν ξημερώσω στη φτέρνα σου,

να πάψω να γυρεύω

από κλαδί σε κλαδί

τα φθινοπωρινά σου φύλλα.

ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ:

Με μιαν ακρούλα σύννεφου…
Χρυσοβαλάντης Π. Μπούτσικος

Autumn Leaves
by Eve Merriam

Down

down

down

Red

yellow

brown

Autumn leaves tumble down,

Autumn leaves crumble down,

Autumn leaves bumble down,

Flaking and shaking,

Tumbledown leaves.

Skittery

Flittery

Rustle by

Hustle by

Crackle and crunch

In a snappety bunch.

Run and catch

Run and catch

Butterfly leaves

Sailboat leaves

Windstorm leaves.

Can you catch them?

Swoop,

Scoop,

Pile them up

In a stompy pile and Jump

Jump

JUMP!

"A journey of a thousand miles must begin with a single step." -- Lao Tzu
Copyright © Demetrios the Traveler

playing on the beach in Crete.

Green Lifesaver, originally uploaded by stylin and smilin.

Μισή ώρα

Μήτε σε απέκτησα, μήτε θα σε αποκτήσω
ποτέ, θαρρώ. Μερικά λόγια, ένα πλησίασμα
όπως στο μπαρ προχθές, και τίποτε άλλο.
Είναι, δεν λέγω, λύπη. Αλλά εμείς της Τέχνης
κάποτε μ'έντασι του νού, και βέβαια μόνο
για λίγην ώρα, δημιουργούμεν ηδονήν
η οποία σχεδόν σαν υλική φαντάζει.
Ετσι στο μπαρ προχθές -- βοηθώντας κιόλας
πολύ ο ευσπλαχνικός αλκολισμός --
είχα μισή ώρα τέλεια ερωτική.
Και το κατάλαβες με φαίνεται,
κ'έμεινες κάτι περισσότερον επίτηδες.
Ηταν πολλή ανάγκη αυτό. Γιατί
μ'όλην την φαντασία, και με το μάγο οινόπνευμα,
χρειάζονταν να βλέπω και τα χείλη σου,
χρειάζονταν να'ναι το σώμα σου κοντά.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1917)

-----------------------------------------------------------------------------

Half an hour

I never had you, nor will
I ever have you
I suppose.
A few words, an approac
has in the bar yesterday, and nothing more.
It is, undeniably, a pity.
But we who serve Art
sometimes with intensity of mind,
and of course only
for a short while,
we create pleasure
which almost seems real.
So in the bar the day before yesterday -- the merciful alcohol
was also helping much --I had a perfectly erotic half-hour.
And it seems to me that you understood,
and stayed some
what longer on purpose.
This was very necessary.
Because
for all the imagination and the wizard alcohol,
I needed to see your lips as well,
I needed to have your body close.

Constantine P. Cavafy (1917)

Nico Gatsos poem Amorgos ...Νίκος Γκάτσος - Ἀμοργός

οι φωτογραφίες από τον Nassos Kappa

Νίκος Γκάτσος (1911-1992):
ποιητής, μεταφραστὴς καὶ στιχουργὸς ἀπὸ τὴν Ἀσέα Γορτυνίας.


--------------------------------------------------------------------------------

Κακοὶ μάρτυρες ἀνθρώποισιν ὀφθαλμοὶ
καὶ ὦτα βαρβάρους ψυχὰς ἐχόντων.
HPAKΛEITOΣ

Μὲ τὴν πατρίδα τους δεμένη στὰ πανιὰ καὶ τὰ κουπιὰ στὸν ἄνεμο κρεμασμένα
Οἱ ναυαγοὶ κοιμήθηκαν ἥμεροι σὰν ἀγρίμια νεκρὰ μέσα στῶν σφουγγαριῶν τὰ σεντόνια
Ἀλλὰ τὰ μάτια τῶν φυκιῶν εἶναι στραμένα στὴ θάλασσα
Μήπως τοὺς ξαναφέρει ὁ νοτιᾶς μὲ τὰ φρεσκοβαμένα λατίνια
Κι ἕνας χαμένος ἐλέφαντας ἀξίζει πάντοτε πιὸ πολὺ ἀπὸ δυὸ στήθια κοριτσιοῦ ποὺ σαλεύουν
Μόνο ν᾿ ἀνάψουνε στὰ βουνὰ οἱ στέγες τῶν ἐρημοκκλησιῶν μὲ τὸ μεράκι τοῦ ἀποσπερίτη
Νὰ κυματίσουνε τὰ πουλιὰ στῆς λεμονιᾶς τὰ κατάρτια
Μὲ τῆς καινούργιας περπατησιᾶς τὸ σταθερὸ ἄσπρο φύσημα
Καὶ τότε θά ῾ρθουν ἀέρηδες σώματα κύκνων ποὺ μείνανε ἄσπιλοι τρυφεροὶ καὶ ἀκίνητοι
Μὲς στοὺς ὁδοστρωτῆρες τῶν μαγαζιῶν μέσα στῶν λαχανόκηπων τοὺς κυκλῶνες
Ὅταν τὰ μάτια τῶν γυναικῶν γίναν κάρβουνα κι ἔσπασαν οἱ καρδιὲς τῶν καστανάδων
Ὅταν ὁ θερισμὸς ἐσταμάτησε κι ἄρχισαν οἱ ἐλπίδες τῶν γρύλων

Γι᾿ αὐτὸ λοιπὸν κι ἐσεῖς παλληκάρια μου μὲ τὸ κρασὶ τὰ φιλιὰ καὶ τὰ φύλλα στὸ στόμα σας
Θέλω νὰ βγεῖτε γυμνοὶ στὰ ποτάμια
Νὰ τραγουδῆστε τὴ Μπαρμπαριὰ ὅπως ὁ ξυλουργὸς κυνηγάει τοὺς σκίνους
Ὅπως περνάει ἡ ὄχεντρα μὲς ἀπ᾿ τὰ περιβόλια τῶν κριθαριῶν
Μὲ τὰ περήφανα μάτια της ὀργισμένα
Κι ὅπως οἱ ἀστραπὲς ἁλωνίζουν τὰ νιάτα.

Καὶ μὴ γελᾶς καὶ μὴν κλαῖς καὶ μὴ χαίρεσαι
Μὴ σφίγγεις ἄδικα τὰ παπούτσια σου σὰ νὰ φυτεύεις πλατάνια
Μὴ γίνεσαι ΠEΠPΩMENON
Γιατί δὲν εἶναι ὁ σταυραητὸς ἕνα κλεισμένο συρτάρι
Δὲν εἶναι δάκρυ κορομηλιᾶς οὔτε χαμόγελο νούφαρου
Οὔτε φανέλα περιστεριοῦ καὶ μαντολίνο Σουλτάνου
Οὔτε μεταξωτὴ φορεσιὰ γιὰ τὸ κεφάλι τῆς φάλαινας.
Εἶναι πριόνι θαλασσινὸ ποὺ πετσοκόβει τοὺς γλάρους
Εἶναι προσκέφαλο μαραγκοῦ εἶναι ρολόι ζητιάνου
Εἶναι φωτιὰ σ᾿ ἕνα γύφτικο ποὺ κοροϊδεύει τὶς παπαδιὲς καὶ νανουρίζει τὰ κρίνα
Εἶναι τῶν Τούρκων συμπεθεριὸ τῶν Αὐστραλῶν πανηγύρι
Εἶναι λημέρι τῶν Οὔγγρων
Ποὺ τὸ χινόπωρο οἱ φουντουκιὲς πᾶνε κρυφὰ κι ἀνταμώνουνται
Βλέπουν τοὺς φρόνιμους πελαργοὺς νὰ βάφουν μαῦρα τ᾿ αὐγά τους
Καὶ τόνε κλαῖνε κι αὐτὲς
Καῖνε τὰ νυχτικά τους καὶ φοροῦν τὸ μισοφόρι τῆς πάπιας
Στρώνουν ἀστέρια καταγῆς γιὰ νὰ πατήσουν οἱ βασιλιάδες
Μὲ τ᾿ ἀσημένια τους χαϊμαλιὰ μὲ τὴν κορώνα καὶ τὴν πορφύρα
Σκορπᾶνε δεντρολίβανο στὶς βραγιὲς
Γιὰ νὰ περάσουν οἱ ποντικοὶ νὰ πᾶνε σ᾿ ἄλλο κελλάρι
Νὰ μποῦνε σ᾿ ἄλλες ἐκκλησιὲς νὰ φᾶν τὶς Ἅγιες Τράπεζες
Κι οἱ κουκουβάγιες παιδιά μου
Οἱ κουκουβάγιες οὐρλιάζουνε
Κι οἱ πεθαμένες καλογριὲς σηκώνουνται νὰ χορέψουν
Μὲ ντέφια τούμπανα καὶ βιολιὰ μὲ πίπιζες καὶ λαγοῦτα
Μὲ φλάμπουρα καὶ μὲ θυμιατὰ μὲ βότανα καὶ μαγνάδια
Μὲ τῆς ἀρκούδας τὸ βρακὶ στὴν παγωμένη κοιλάδα
Τρῶνε τὰ μανιτάρια τῶν κουναβιῶν
Παίζουν κορῶνα-γράμματα τὸ δαχτυλίδι τ᾿ Ἅη-Γιαννιοῦ καὶ τὰ φλουριὰ τοῦ Ἀράπη
Περιγελᾶνε τὶς μάγισσες
Κόβουν τὰ γένια ἑνὸς παπᾶ μὲ τοῦ Κολοκοτρώνη τὸ γιαταγάνι
Λούζονται μὲς στὴν ἄχνη τοῦ λιβανιοῦ
Κι ὕστερα ψέλνοντας ἀργὰ μπαίνουν ξανὰ στὴ γῆ καὶ σωπαίνουν
Ὅπως σωπαίνουν τὰ κύματα ὅπως ὁ κοῦκος τὴ χαραυγὴ ὅπως ὁ λύχνος τὸ βράδυ.

Ἔτσι σ᾿ ἕνα πιθάρι βαθὺ τὸ σταφύλι ξεραίνεται καὶ στὸ καμπαναριὸ μιᾶς συκιᾶς κιτρινίζει τὸ μῆλο
Ἔτσι μὲ μιὰ γραβάτα φανταχτερὴ
Στὴν τέντα τῆς κληματαριᾶς τὸ καλοκαίρι ἀνασαίνει
Ἔτσι κοιμᾶται ὁλόγυμνη μέσα στὶς ἄσπρες κερασιὲς μία τρυφερή μου ἀγάπη
Ἕνα κορίτσι ἀμάραντο σὰ μυγδαλιᾶς κλωνάρι
Μὲ τὸ κεφάλι στὸν ἀγκώνα της γερτὸ καὶ τὴν παλάμη πάνω στὸ φλουρί της
Πάνω στὴν πρωινή του θαλπωρὴ ὅταν σιγὰ σιγὰ σὰν τὸν κλέφτη
Ἀπὸ τὸ παραθύρι τῆς ἄνοιξης μπαίνει ὁ αὐγερινὸς νὰ τὴν ξυπνήσει!

Λένε πὼς τρέμουν τὰ βουνὰ καὶ πὼς θυμώνουν τὰ ἔλατα
Ὅταν ἡ νύχτα ροκανάει τὶς πρόκες τῶν κεραμιδιῶν νὰ μποῦν οἱ καλικάντζαροι μέσα
Ὅταν ρουφάει ἡ κόλαση τὸν ἀφρισμένο μόχθο τῶν χειμάῤῥων
Ἢ ὅταν ἡ χωρίστρα τῆς πιπεριᾶς γίνεται τοῦ βοριᾶ κλωτσοσκούφι.

Μόνο τὰ βόδια τῶν Ἀχαιῶν μὲς στὰ παχιὰ λιβάδια τῆς Θεσσαλίας
Βόσκουν ἀκμαῖα καὶ δυνατὰ μὲ τὸν αἰώνιο ἥλιο ποὺ τὰ κοιτάζει
Τρῶνε χορτάρι πράσινο φύλλα τῆς λεύκας σέλινα πίνουνε καθαρὸ νερὸ μὲς στ᾿ αὐλάκια
Μυρίζουν τὸν ἱδρώτα τῆς γῆς κι ὕστερα πέφτουνε βαριὰ κάτω ἀπ᾿ τὸν ἴσκιο τῆς ἰτιᾶς νὰ κοιμηθοῦνε.

Πετᾶτε τοὺς νεκροὺς εἶπ᾿ ὁ Ἡράκλειτος κι εἶδε τὸν οὐρανὸ νὰ χλωμιάζει
Κι εἶδε στὴ λάσπη δυὸ μικρὰ κυκλάμινα νὰ φιλιοῦνται
Κι ἔπεσε νὰ φιλήσει κι αὐτὸς τὸ πεθαμένο σῶμα του μὲς στὸ φιλόξενο χῶμα
Ὅπως ὁ λύκος κατεβαίνει ἀπ᾿ τοὺς δρυμοὺς νὰ δεῖ τὸ ψόφιο σκυλὶ καὶ νὰ κλάψει.
Τί νὰ μοῦ κάμει ἡ σταλαγματιὰ ποὺ λάμπει στὸ μέτωπό σου;
Τὸ ξέρω πάνω στὰ χείλια σου ἔγραψε ὁ κεραυνὸς τ᾿ ὄνομά του
Τὸ ξέρω μέσα στὰ μάτια σου ἔχτισε ἕνας ἀητὸς τὴ φωλιά του
Μὰ ἐδῶ στὴν ὄχτη τὴν ὑγρὴ μόνο ἕνας δρόμος ὑπάρχει
Μόνο ἕνας δρόμος ἀπατηλὸς καὶ πρέπει νὰ τὸν περάσεις
Πρέπει στὸ αἷμα νὰ βουτηχτεῖς πρὶν ὁ καιρὸς σὲ προφτάσει
Καὶ νὰ διαβεῖς ἀντίπερα νὰ ξαναβρεῖς τοὺς συντρόφους σου
Ἄνθη πουλιὰ ἐλάφια
Νὰ βρεῖς μίαν ἄλλη θάλασσα μίαν ἄλλη ἁπαλοσύνη
Νὰ πιάσεις ἀπὸ τὰ λουριὰ τοῦ Ἀχιλλέα τ᾿ ἄλογα
Ἀντὶ νὰ κάθεσαι βουβὴ τὸν ποταμὸ νὰ μαλώνεις
Τὸν ποταμὸ νὰ λιθοβολεῖς ὅπως ἡ μάνα τοῦ Κίτσου.
Γιατί κι ἐσὺ θά ῾χεις χαθεῖ κι ἡ ὀμορφιά σου θά ῾χει γεράσει.
Μέσα στοὺς κλώνους μιᾶς λυγαριᾶς βλέπω τὸ παιδικό σου πουκάμισο νὰ στεγνώνει
Πάρ᾿ το σημαία τῆς ζωῆς νὰ σαβανώσεις τὸ θάνατο
Κι ἂς μὴ λυγίσει ἡ καρδιά σου
Κι ἂς μὴν κυλήσει τὸ δάκρυ σου πάνω στὴν ἀδυσώπητη τούτη γῆ
Ὅπως ἐκύλησε μιὰ φορὰ στὴν παγωμένη ἐρημιὰ τὸ δάκρυ τοῦ πιγκουίνου
Δὲν ὠφελεῖ τὸ παράπονο
Ἴδια παντοῦ θά ῾ναι ἡ ζωὴ μὲ τὸ σουραύλι τῶν φιδιῶν στὴ χώρα τῶν φαντασμάτων
Μὲ τὸ τραγούδι τῶν ληστῶν στὰ δάση τῶν ἀρωμάτων
Μὲ τὸ μαχαίρι ἑνὸς καημοῦ στὰ μάγουλα τῆς ἐλπίδας
Μὲ τὸ μαράζι μιᾶς ἄνοιξης στὰ φυλλοκάρδια τοῦ γκιώνη
Φτάνει ἕνα ἀλέτρι νὰ βρεθεῖ κι ἕνα δρεπάνι κοφτερὸ σ᾿ ἕνα χαρούμενο χέρι
Φτάνει ν᾿ ἀνθίσει μόνο
Λίγο στάρι γιὰ τὶς γιορτὲς λίγο κρασὶ γιὰ τὴ θύμηση λίγο νερὸ γιὰ τὴ σκόνη...

Στοῦ πικραμένου τὴν αὐλὴ ἥλιος δὲν ἀνατέλλει
Μόνο σκουλήκια βγαίνουνε νὰ κοροϊδέψουν τ᾿ ἄστρα
Μόνο φυτρώνουν ἄλογα στὶς μυρμηγκοφωλιὲς
Καὶ νυχτερίδες τρῶν πουλιὰ καὶ κατουρᾶνε σπέρμα.

Στοῦ πικραμένου τὴν αὐλὴ δὲ βασιλεύει ἡ νύχτα
Μόνο ξερνᾶν οἱ φυλλωσιὲς ἕνα ποτάμι δάκρυα
Ὅταν περνάει ὁ διάβολος νὰ καβαλήσει τὰ σκυλιὰ
Καὶ τὰ κοράκια κολυμπᾶν σ᾿ ἕνα πηγάδι μ᾿ αἷμα.

Στοῦ πικραμένου τὴν αὐλὴ τὸ μάτι ἔχει στερέψει
Ἔχει παγώσει τὸ μυαλὸ κι ἔχει ἡ καρδιὰ πετρώσει
Κρέμονται σάρκες βατραχιῶν στὰ δόντια τῆς ἀράχνης
Σκούζουν ἀκρίδες νηστικὲς σὲ βρυκολάκων πόδια.

Στοῦ πικραμένου τὴν αὐλὴ βγαίνει χορτάρι μαῦρο
Μόνο ἕνα βράδυ τοῦ Μαγιοῦ πέρασε ἕνας ἀγέρας
Ἕνα περπάτημα ἐλαφρὺ σὰ σκίρτημα τοῦ κάμπου
Ἕνα φιλὶ τῆς θάλασσας τῆς ἀφροστολισμένης.

Κι ἂν θὰ διψάσεις γιὰ νερὸ θὰ στίψουμε ἕνα σύννεφο
Κι ἂν θὰ πεινάσεις γιὰ ψωμὶ θὰ σφάξουμε ἕνα ἀηδόνι
Μόνο καρτέρει μία στιγμὴ ν᾿ ἀνοίξει ὁ πικραπήγανος
N᾿ ἀστράψει ὁ μαῦρος οὐρανὸς νὰ λουλουδίσει ὁ φλόμος.

Μὰ εἶταν ἀγέρας κι ἔφυγε κορυδαλλὸς κι ἐχάθη
Εἶταν τοῦ Μάη τὸ πρόσωπο τοῦ φεγγαριοῦ ἡ ἀσπράδα
Ἕνα περπάτημα ἐλαφρὺ σὰ σκίρτημα τοῦ κάμπου
Ἕνα φιλὶ τῆς θάλασσας τῆς ἀφροστολισμένης.

Ξύπνησε γάργαρο νερὸ ἀπὸ τὴ ρίζα τοῦ πεύκου νὰ βρεῖς τὰ μάτια τῶν σπουργιτιῶν καὶ νὰ τὰ ζωντανέψεις ποτίζοντας τὸ χῶμα μὲ μυρωδιὰ βασιλικοῦ καὶ μὲ σφυρίγματα σαύρας. Τὸ ξέρω εἶσαι μία φλέβα γυμνὴ κάτω ἀπὸ τὸ φοβερὸ βλέμμα τοῦ ἀνέμου εἶσαι μία σπίθα βουβὴ μέσα στὸ λαμπερὸ πλῆθος τῶν ἄστρων. Δὲ σὲ προσέχει κανεὶς κανεὶς δὲ σταματᾶ ν᾿ ἀκούσει τὴν ἀνάσα σου μὰ σὺ μὲ τὸ βαρύ σου περπάτημα μὲς στὴν ἀγέρωχη φύση θὰ φτάσεις μία μέρα στὰ φύλλα τῆς βερυκοκιᾶς θ᾿ ἀνέβεις στὰ λυγερὰ κορμιὰ τῶν μικρῶν σπάρτων καὶ θὰ κυλήσεις ἀπὸ τὰ μάτια μιᾶς ἀγαπητικιᾶς σὰν ἐφηβικὸ φεγγάρι. Ὑπάρχει μία πέτρα ἀθάνατη ποὺ κάποτε περαστικὸς ἕνας ἀνθρώπινος ἄγγελος ἔγραψε τ᾿ ὄνομά του ἐπάνω της κι ἕνα τραγούδι ποὺ δὲν τὸ ξέρει ἀκόμα κανεὶς οὔτε τὰ πιὸ τρελὰ παιδιὰ οὔτε τὰ πιὸ σοφὰ τ᾿ ἀηδόνια. Εἶναι κλεισμένη τώρα σὲ μιὰ σπηλιὰ τοῦ βουνοῦ Ντέβι μέσα στὶς λαγκαδιὲς καὶ στὰ φαράγγια τῆς πατρικῆς μου γῆς μὰ ὅταν ἀνοίξει κάποτε καὶ τιναχτεῖ ἐνάντια στὴ φθορὰ καὶ στὸ χρόνο αὐτὸ τὸ ἀγγελικὸ τραγούδι θὰ πάψει ξαφνικὰ ἡ βροχὴ καὶ θὰ στεγνώσουν οἱ λάσπες τὰ χιόνια θὰ λιώσουν στὰ βουνὰ θὰ κελαηδήσει ὁ ἄνεμος τὰ χελιδόνια θ᾿ ἀναστηθοῦν οἱ λυγαριὲς θὰ ριγήσουν κι οἱ ἄνθρωποι μὲ τὰ κρύα μάτια καὶ τὰ χλωμὰ πρόσωπα ὅταν ἀκούσουν τὶς καμπάνες νὰ χτυπᾶν μέσα στὰ ραγισμένα καμπαναριὰ μοναχές τους θὰ βροῦν καπέλα γιορτινὰ νὰ φορέσουν καὶ φιόγκους φανταχτεροὺς νὰ δέσουν στὰ παπούτσια τους. Γιατὶ τότε κανεὶς δὲ θ᾿ ἀστιεύεται πιὰ τὸ αἷμα τῶν ρυακιῶν θὰ ξεχειλίσει τὰ ζῷα θὰ κόψουν τὰ χαλινάρια τους στὰ παχνιὰ τὸ χόρτο θὰ πρασινίσει στοὺς στάβλους στὰ κεραμίδια θὰ πεταχτοῦν ὁλόχλωρες παπαροῦνες καὶ μάηδες καὶ σ᾿ ὅλα τὰ σταυροδρόμια θ᾿ ἀνάψουν κόκκινες φωτιὲς τὰ μεσάνυχτα. Τότε θὰ ῾ρθοῦν σιγὰ-σιγὰ τὰ φοβισμένα κορίτσια γιὰ νὰ πετάξουν τὸ τελευταῖο τους ροῦχο στὴ φωτιὰ κι ὁλόγυμνα θὰ χορέψουν τριγύρω της ὅπως τὴν ἐποχὴ ἀκριβῶς ποὺ εἴμασταν κι ἐμεῖς νέοι κι ἄνοιγε ἕνα παράθυρο τὴν αὐγὴ γιὰ νὰ φυτρώσει στὸ στῆθος τους ἕνα φλογάτο γαρύφαλο. Παιδιὰ ἴσως ἡ μνήμη τῶν προγόνων νὰ εἶναι βαθύτερη παρηγοριὰ καὶ πιὸ πολύτιμη συντροφιὰ ἀπὸ μία χούφτα ροδόσταμο καὶ τὸ μεθύσι τῆς ὀμορφιᾶς τίποτε διαφορετικὸ ἀπὸ τὴν κοιμισμένη τριανταφυλλιά του Εὐρώτα. Καληνύχτα λοιπὸν βλέπω σωροὺς πεφτάστερα νὰ σᾶς λικνίζουν τὰ ὄνειρα μὰ ἐγὼ κρατῶ στὰ δάχτυλά μου τὴ μουσικὴ γιὰ μία καλύτερη μέρα. Οἱ ταξιδιῶτες τῶν Ἰνδιῶν ξέρουνε περισσότερα νὰ σᾶς ποῦν ἀπ᾿ τοὺς Βυζαντινοὺς χρονογράφους.

O ἄνθρωπος κατὰ τὸν ροῦν τῆς μυστηριώδους ζωῆς του
Κατέλιπεν εἰς τοὺς ἀπογόνους του δείγματα πολλαπλᾶ καὶ ἀντάξια τῆς ἀθανάτου καταγωγῆς του
Ὅπως ἐπίσης κατέλιπεν ἴχνη τῶν ἐρειπίων τοῦ λυκαυγοῦς χιονοστιβάδας οὐρανίων ἑρπετῶν χαρταετοὺς ἀδάμαντας καὶ βλέμματα ὑακίνθων
Ἐν μέσῳ ἀναστεναγμῶν δακρύων πείνης οἰμωγῶν καὶ τέφρας ὑπογείων φρεάτων.

Πόσο πολὺ σὲ ἀγάπησα ἐγὼ μονάχα τὸ ξέρω
Ἐγὼ ποὺ κάποτε σ᾿ ἄγγιξα μὲ τὰ μάτια τῆς πούλιας
Καὶ μὲ τὴ χαίτη τοῦ φεγγαριοῦ σ᾿ ἀγκάλιασα καὶ χορέψαμε μὲς στοὺς καλοκαιριάτικους κάμπους
Πάνω στὴ θερισμένη καλαμιὰ καὶ φάγαμε μαζὶ τὸ κομένο τριφύλλι
Μαύρη μεγάλη θάλασσα μὲ τόσα βότσαλα τριγύρω στὸ λαιμὸ τόσα χρωματιστὰ πετράδια στὰ μαλλιά σου.

Ἕνα καράβι μπαίνει στὸ γιαλὸ ἕνα μαγγανοπήγαδο σκουριασμένο βογγάει
Μιὰ τούφα γαλανὸς καπνὸς μὲς στὸ τριανταφυλλὶ τοῦ ὁρίζοντα
Ἴδιος μὲ τὴ φτερούγα τοῦ γερανοῦ ποὺ σπαράζει
Στρατιὲς χελιδονιῶν περιμένουνε νὰ ποῦν στοὺς ἀντρειωμένους τὸ καλωσόρισες
Μπράτσα σηκώνουνται γυμνὰ μὲ χαραγμένες ἄγκυρες στὴ μασχάλη
Μπερδεύουνται κραυγὲς παιδιῶν μὲ τὸ κελάδημα τοῦ πουνέντε
Μέλισσες μπαινοβγαίνουνε μὲς στὰ ρουθούνια τῶν ἀγελάδων
Μαντήλια καλαματιανὰ κυματίζουνε
Καὶ μία καμπάνα μακρινὴ βάφει τὸν οὐρανὸ μὲ λουλάκι
Σὰν τὴ φωνὴ κάποιου σήμαντρου ποὺ ταξιδεύει μέσα στ᾿ ἀστέρια
Τόσους αἰῶνες φευγάτο
Ἀπὸ τῶν Γότθων τὴν ψυχὴ κι ἀπὸ τοὺς τρούλλους τῆς Βαλτιμόρης
Κι ἀπ᾿ τὴ χαμένη Ἁγια-Σοφιὰ τὸ μέγα μοναστήρι.
Μὰ πάνω στ᾿ ἀψηλὰ βουνὰ ποιοὶ νά ῾ναι αὐτοὶ ποὺ κοιτᾶνε
Μὲ τὴν ἀκύμαντη ματιὰ καὶ τὸ γαλήνιο πρόσωπο;
Ποιᾶς πυρκαγιᾶς νά ῾ναι ἀντίλαλος αὐτὸς ὁ κουρνιαχτὸς στὸν ἀγέρα;
Μήνα ὁ Καλύβας πολεμάει μήνα ὁ Λεβεντογιάννης;
Μήπως ἀμάχη ἐπιάσανεν οἱ Γερμανοὶ μὲ τοὺς Μανιάτες;
Οὐδ᾿ ὁ Καλύβας πολεμάει κι οὐδ᾿ ὁ Λεβεντογιάννης
Οὔτε κι ἀμάχη ἐπιάσανεν οἱ Γερμανοὶ μὲ τοὺς Μανιάτες.
Πύργοι φυλᾶνε σιωπηλοὶ μία στοιχειωμένη πριγκίπισσα
Κορφὲς κυπαρισσιῶν συντροφεύουνε μία πεθαμένη ἀνεμώνη
Τσοπαναρέοι ἀτάραχοι μ᾿ ἕνα καλάμι φλαμουριᾶς λένε τὸ πρωινό τους τραγούδι
Ἕνας ἀνόητος κυνηγὸς ρίχνει μία ντουφεκιὰ στὰ τρυγόνια
Κι ἕνας παλιὸς ἀνεμόμυλος λησμονημένος ἀπ᾿ ὅλους
Μὲ μία βελόνα δελφινιοῦ ράβει τὰ σάπια του πανιὰ μοναχός του
Καὶ κατεβαίνει ἀπ᾿ τὶς πλαγιὲς μὲ τὸν καράγιαλη πρίμα
Ὅπως κατέβαινε ὁ Ἄδωνις στὰ μονοπάτια τοῦ Χελμοῦ νὰ πεῖ μία καλησπέρα τῆς Γκόλφως.

Χρόνια καὶ χρόνια πάλεψα μὲ τὸ μελάνι καὶ τὸ σφυρὶ βασανισμένη καρδιά μου
Μὲ τὸ χρυσάφι καὶ τὴ φωτιὰ γιὰ νὰ σοῦ κάμω ἕνα κέντημα
Ἕνα ζουμπούλι πορτοκαλιᾶς
Μίαν ἀνθισμένη κυδωνιὰ νὰ σὲ παρηγορήσω
Ἐγὼ ποὺ κάποτε σ᾿ ἄγγιξα μὲ τὰ μάτια τῆς πούλιας
Καὶ μὲ τὴ χαίτη τοῦ φεγγαριοῦ σ᾿ ἀγκάλιασα καὶ χορέψαμε μὲς στοὺς καλοκαιριάτικους κάμπους
Πάνω στὴ θερισμένη καλαμιὰ καὶ φάγαμε μαζὶ τὸ κομένο τριφύλλι
Μαύρη μεγάλη μοναξιὰ μὲ τόσα βότσαλα τριγύρω στὸ λαιμὸ τόσα χρωματιστὰ πετράδια στὰ μαλλιά σου.


"A journey of a thousand miles must begin with a single step." -- Lao Tzu
Copyright © Demetrios the Traveler

Duffus Castle ...Σκοτία το κάστρο στο Duffus

Duffus Castle, originally uploaded by antsplan.

το πιό κάτω Wiki έχει όλες τις πληροφορίες γιά το πανέμορφο κάστρο:

Duffus castle

που αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα οχυρά των Πικτών στην Σκοτία.

απολαύστε καί το πιο κάτω ποιήμα:

Rising above the clouds, the castle sits above its domain.
White stones with battlements and a drawbridge remain.
Once home to a wise and powerful King,
now legends are the only thing left of him to sing.
The gentle King has been dead for centuries now.
Only echoes of his life surround me somehow.
Hollow footsteps follow me around and throughout.
Ghostly whispers surround me…of this I have no doubt.
In the stable yards, I hear spectral horses stamp and paw.
The sights and sounds of this haunted place fill me with awe.
I look at bedchambers, once so fine and so grand.
I think of the lovely ladies and gallant knights hand in hand.
I can almost see the royal pages hurrying to perform some service for their King,
while messengers fly in on horses with missives they've been ordered to bring.
While these pleasant surroundings fill me with such nostalgia for times of old.
I have to admit, the reality wasn’t something so great as we have been told.
Lumpy beds, no running hot water or cold are the first things to mention.
Don’t get me going on the odds of getting killed by disease or hypertension.
Did you ever hear about the nasty food they had to eat?
Just think of the lack of toilets…and the stuff under your feet!
Walking on rushes where dogs did their own kind of thing.
If you dwell on it…no wonder they kissed the King’s ring…
It was better than kissing anything else he would have them do.
Just the smell alone would give you the shudders for a day or two!
But, still, it is beautiful and peaceful being here.
I think I could handle a pint or two of some beer….
brought to me by a servant of his Royal Majesty, the King.
Just imagine what kind of money a picture of that would bring!

Silver Celtic Moon's Cauldron of Thought

Greek beauty and a poem by C.Cavafy... Ελληνική ομορφιά και Καβαφης

Η Πόλις

Είπες·

«Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.

Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.

Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·

κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη.

Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.

Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω

ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,

που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θά

βρεις άλλες θάλασσες.

Η πόλις θα σε ακολουθεί.

Στους δρόμους θα γυρνάς

τους ίδιους.

Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·

και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.

Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις.

Για τα αλλού — μη ελπίζεις—

δεν έχει πλοίο για σε,

δεν έχει οδό.

Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ

στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.

Κωνσταντίνος Καβάφης

The City

You said,
“I will go to another place, to another shore.
Another city can be found that’s better than this.
All that I struggle for is doomed, condemned to failure;
and my heart is like a corpse interred.
How long will my mind stagger under this misery?
Wherever I turn, wherever I look
I see the blackened ruins of my life,
which for years on end I squandered and wrecked and ravaged”.
You will find no other place, no other shores.
This city will possess you, and you’ll wander the samestreets.
In these same neighborhoods you’ll grow old;
in these same houses you’ll turn gray.
Always you’ll return to this city.
Don’t even hope for another.
There’s no boat for you, there’s no other way out.
In the way you’ve destroyed your life here,
in this little corner,
you’ve destroyed it everywhere else.

Constantine P. Cavafy

"A journey of a thousand miles must begin with a single step." -- Lao Tzu
Copyright © Demetrios the Traveler

Foot notes !!

απολαυστικό και παραξενο!!

Foot Notes

View SlideShare presentation or Upload your own. (tags: design inspirational)

"A journey of a thousand miles must begin with a single step." -- Lao Tzu
Copyright © Demetrios the Traveler

Ανδρέας Εμπειρίκος ...Εσύ που αγάπησες τις μακρινές Σποράδες

Φωτογραφιες απο την NosyParker

Ω υπερωκεάνιον τραγουδάς και πλέχεις

Άσπρο στο σώμα σου και κίτρινο στις τσιμινιέρες

Διότι βαρέθηκες τα βρωμερά νερά των αγκυροβολίων

Εσύ που αγάπησες τις μακρινές σποράδες

Εσύ που σήκωσες τα πιο ψηλά μπαϊράκια

Εσύ που πλέχεις ξεκάθαρρα στις πιο επικίνδυνες σπηλιάδες

Χαίρε που αφέθηκες να γοητευθής απ' τις σειρήνες

Χαίρε που δεν φοβήθηκες ποτέ τις συμπληγάδες.


Ανδρέας Εμπειρίκος
Στροφές Στροφάλλων (1935-6)



"A journey of a thousand miles must begin with a single step." -- Lao Tzu
Copyright © Demetrios the Traveler